عشق من عاشقم باش

هوس تنهایی کرده ام. جای خلوتی می خواهم و صدای او که دائم بگوید:

                                                       "دوستت دارم، دوستت دارم، دوستت دارم"

و من با صداش در خودم غرق شوم و بغض کنم و آرام گریه کنم تا کلافه شوم ...

و بگویم: " بس است دیگر! بگو دوستت ندارم، بگو از تو متنفرم، بگو برو گمشو!"

و او با بغض بگوید: " دوستت ندارم، از تو متنفرم، برو گمشو!"

 و من از شنیدن آنها سبک شوم و بخندم و کیف کنم تا کرخ شوم و دوباره هوس کنم آن صدا از پشت پنجره باز با ناز و خنده سرک بکشد و آهسته بگوید: "هرچه گفتم دروغ بود، دوستت دارم، دوستت دارم"

و من دوباره سنگین بشوم و کیف کنم و فرو بروم و گریه ام بگیرد و دوبازه بازی شروع بشود و من التماسش کنم که بگوید دوستت ندارم و او بگوید: " چون تو می خواهی می گویم دوستت ندارم، بس که عاشقت هستم به تو می گویم از تو متنفرم تا بخندی"

و بعد بپرسد : " حالا راضی شدی ؟ سبک شدی ؟"

و من بگویم: " نه، رفتن­ات، آمدن­ات، خنده­ات، گریه­ات، آشتی­ات، قهرت، عشقت، نفرت­ا­ت، دوری­ات، نزدیکی­ات، وصالت، فراق­ات، صدات، سکوتت، یادت، فراموشی­ات، مهرت، کینه­ات، خواندن­ات، نخواندن­ات و اصلاً بودن و نبودن­ات سنگین است، سنگین است، سنگین است."

بگویم: " اتفاق تو از همان اول نباید می افتاد و حالا که افتاده است دیگر نمی توان آن را پاک کرد یا فراموش کرد. اما شاید پاک کنی باشد تا مرا برای همیشه پاک کند."

"خانه ی  دوست کجاست ؟"

در فلق بود که پرسید سوار؛

آسمان مکثی کرد؛

رهگذر شاخه­ی نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید،

و به  انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

"نرسیده به درخت،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه­ی پرهای صداقت آبی­ست.

می روی تا ته آن کوچه که  از پشت بلوغ ، سر بدر می­آرد،

پس به سمت گل تهنایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی،

و تو را ترسی شفاف فرا می­گیرد.

در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می شنوی،

کودکی می­بینی

رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه­ی نور

و از او می­پرسی

خانه­ی دوست کجاست."