دیشب فهمیدم خدا هنوز من را دوست دارد.شاید برای اینکه شب ها با

 رئیس گنده ام،هر شب،دعوا میکنم و اسلیپ اور نمیکنم توی

 دیسکو...شاید برای این که میخواستم فقط یک دنسر باشم.نخواست م مثل

 زن های هارلم باشم...همین وبس.همین هم کم چیزی نبود،آقای ارمیا.دلم

 تنگ شده است برای وتن...

توی تهران،توی وتن،خیلی فاصله است میان دوست داشتن و...همین

 جوری نمی شود توی خیابان با کسی آشنا شد و بعد رفت خانه.این جا

فاصله "آی لاو یو و "میک لاو خیلی کم است...خشی البته میگوید در

ایران هم عشق و عشق بازی از یک ریشه اند.اما این جا خیلی سخت است که فقط دنسر بمانی...

چرا ما بی وتن شدیم؟!می خواهم برگردم ایران.دوست دارم برگردم

تهران و همان جا توی فرودگاه همه پاس دار ها را بغل کنم و هاگ

کنم.تا می خواهند بگویند روسری ت را جلو بیاور،آستین شان را

ببوسم.مکسیمم میبرندم اوین و کمیته ی خیابان وزرا دیگر.از سیاهی

بالاتر که نیست.قبلا هم که ایران بودیم مامان رعنا را برده بودند.من دلم

برای همه چیز وتن تنگ شده است.پاس دار های خیابان وزراش،قلیان

های خیابان دربندش، حلیم های دروازه شمیران ش...پاسدار هایی که به

آدم نگاه نمی کنند و سرشان را زیر می اندازند و اخم می کنند.قلیان

هایی که هر بار کشیدن شان-به قول خشی-دو ماه از عمر آدم را کم می

کند،حلیم هایی که روی شان یک وجب روغن نشسته است و سرشار از

کلسترول است...هوس همه ی این ها را یک جا دارم..

میان دار،رمزی،توی اتاق اش یک چمدان دارد که هیچ وقت بهش دست

نمیزند.پرسیدم ازش که چمدان ها را اوپن نمی کنی چرا؟می گوید این

چمدانی است که هر ایرانی دارد.هر ایرانی برای این که یک روز

برگردد به وتن...خشی ایرانی نیست...یعنی دیگر ایرانی نیست...برای

همین ندارد از این چمدان ها.اما من دارم.تو هم داری...دیشب این را

فهمیدم.وقتی که دیدم ت نشسته بودی تنها ته کوچه و کلی نور از سرت

می رفت به آسمان...

تو نمی دانی سوزی کیست؟حتم خیال داری که از ته بته عمل آمده

است؟قرار بود تاپ تن بالرین ها شوم،اما شدم بی هیا ترین رقاصه توی

ابتزال ترین کافه ها... از کشوری آمده بودم که اگر توی خیابان راه

میرفتی و ابری می آمد جلو خورشید،پسر و دختر به عینک آفتابی ات

می خندیدند که آفتاب بدم خدمت تان...و حالا این جا اگر جلو چشم وغ

زده شان بمیری از بی کسی و بدبختی،فقط لب خندی حواله ات می کنند

که:این بیزینس من نیست!ساری!

اما من برای شما عوض اش برای اولین بار رفته ام اتوزون!من ماشین

ندارم و برای همین اولین بار رفتم اتوزون.برای عروسی تان که آرمی

می گوید آخر ماه رمضان است،ترافیک-کن خریده ام؛از همان دوک

های احتیاط پلیس ها؛پلاستیکی ها؛از همان ها که رنگ ش قرمز و

سفید است،یا نارنجی و موقع بستن راه می گذارند توی خیابان.البته

رنگش مهم نیست.اصلا رنگش مهم نیست!خریدم ش برای قالب!یک

بسته 10 پوندی هم شکر گرفت م از"سم ز کلاب.شکر ها را ریخته ام

در آب گرم.بعد هی هم زدم اش.حالا چند روز است که دوک پلاستیکی

قرمز و سفید احتیاط را بر عکس گذاشته ام کنار آشپز خانه تا ببند و

خودش را بگیرد.بعد مجبورم بی خیال ده دلاری شوم که خرج دوک

احتیاط سفید و قرمز کرده ام.با تیغ ببرم ش و کله قند را از قالب بکشم

بیرون.جای مادر بزرگ م خالی که ببیند از هر انگشت سوسن اش یک

هنر می ریزد!دوست دارم روز عروسی تان قند بسایم سرتان و سوت

بزنم و برقصم برای تان...

توی "سم ز کلاب که رفته بودم شکر بگیرم،دیدم طناب پلاستیکی را

پنجاه در صد آف می دهند.می خواستم بخرم و به قول مادر بزرگ م

دخیل ببندم در خانه کسی که از پیشانی اش نور به آسمان می رود!

منتظر عروسی شما

سوزی