می زند بــاران به شیشــــه               شـــیشه امـا سرد سنگیــن

بی تفاوت تلخ و خامــــوش               شاید از یک غصه غمگین

شیـــشه در اوج ســپـیـــدی               خستـــه از دلواپــسی هــــا

مــن نشسته گنگ و مبـــهم                می رســـم تا عمق رویـــا

آسـمـــان هــمچــو دل مـــن                خیـس خیــس از بی وفایی

بـــــر لبـــم نـــام تـــــو دارم                ای بـــــهار من کجایــــــی؟

تا به کی چون شیشه ماندن                در نـــگاه قـــاب تصویــــر

مــــن همه میـــل رسیـــــدن                دل ولی بســته به زنــــجیر

آمــــدم تــــــا چشمـهایـــــت                 در دلــم عشقـــی بــــکارد

تـو ولی گفتـــی که بـــر گرد                شیشـــه احساســـی نـــدارد

مـــی زند بـــاران هنــوز آه!               این چنین غم در دل کیست؟

دست مـــن بر شیشه لغزیــد               شیشه هم با بغض بگریست